Barn the Spoon

Barn the Spoon is voor veel mensen in London een begrip; iedereen heeft wel eens gehoord van de man die alleen maar de hele dag houten lepels maakt. Zijn winkeltje in Hackney is klein, eigenlijk alleen een etalage, maar dat is genoeg, meer ruimte is er niet nodig. Heel de winkel ligt vol met stukken hout, snippers en krullen, daarnaast liggen er afgemaakte en onafgemaakte lepels.

Barn had heel lang helemaal niets, hij leefde in het bos, maakte daar lepels van dood hout en trok dan naar de stad om ze te verkopen. Als je hem nu ziet zitten in zijn kleine winkeltje in Hackney zou je echt niet denken dat het ooit zo begonnen is.

Ik was al een aantal keer langs het winkeltje gereden, van en naar stage, maar op een zondag besloot ik met Pytsje dat we ook maar eens naar binnen moesten. Barn zat een lepel te maken, terwijl hij kletste met een vriend van hem. Toen we binnen kwamen raakten we gelijk aan de praat; wat wij deden, hoe we van hem gehoord hadden, waarom we hier waren, van alles kwam voorbij. Ik vertelde dat ik een Food Design stage deed, en Pytsje ook, en dat we het erg naar ons zin hadden in London. Barn verontschuldigde zich, omdat hij niet zoveel lepels had op het moment, hij was namelijk een aantal dagen weg geweest. Zijn vriend, Chris, merkte op dat hij waarschijnlijk niet zoveel lepels had omdat hij bijna alle lepels zo mooi vond dat hij ze zelf wilde houden.

De gesprekken dwaalden af en gingen over nootmuskaat, foodstylisten, suikerpotjes van hout, hoe Chris maar een halve espresso in zijn latte had (en dat het hem niets kon schelen wat anderen daarvan vonden) en hoe hij, toevallig genoeg, mijn stage baas bleek te kennen van vroeger. We verwonderden ons over het feit dat we, in een stad met 8 miljoen inwoners, uitgerekend elkaar tegenkwamen, en ook nog eens uitgerekend bij Barn the Spoon.

Een dik half uur later gingen Pytsje en ik weer weg, helaas nog zonder lepel, maar wel met het advies om die week erop nog maar eens terug te komen.

Een week later ben ik teruggegaan en heb ik een houten soeplepel gekocht, Barn was er helaas zelf niet, hij was een houtsnijcursus aan het geven, dus nu moeten we nog een keer terug; wordt vervolgd…

Image

Meer weten over Barn? Kijk dan eens op zijn blogspot, of dit filmpje gemaakt door de BBC!

Advertisements

Meet the Parents

Op dezelfde dag als het concert van The Flaming Lips en dat van JP Cooper, arriveerde ook mijn ouders. Ze lannde om 10 uur op Southend, en waren om 11 uur al in de stad. Aangezien ik overdag aan het werk was in een studio vlak bij de Broadway Market in Hackney, had ik mijn ouders gevraagd om daar af te spreken.

Om half 12 al kreeg ik een smsje van ze, dat ze al op de Broadway Market waren. Verbaasd door hun snelheid, en het feit dat ze het zomaar hadden gevonden, vertrok ik zo snel mogelijk naar de afgesproken plaats. Ik belde ze onderweg en gaf mijn ouders de opdracht om alvast maar te gaan zitten bij het kleine koffietentje daar, ze wisten niet waar het was; ‘We staan voor de Starbucks’ zei m’n varder, er was helaas helemaal geen starbucks op Broadway Market. Mijn ouders bleken op de Broadway in Stratford te staan, het was ook te mooi om waar te zijn!

Terwijl ik ze uitlegde hoe ze dan wel op de goede plek konden komen, ging ik terug naar de studio, om een half uur later weer terug te snellen naar de Broadway Market. Dit keer waren mijn ouders er wel en het was heel fijn om ze weer te zien. We gingen zitten bij de pub Cat & Mutton en aten daar een geweldig goed klaargemaakte lunch. Daarna ging ik weer aan het werk en mijn ouders richting het hotel, later op de avond zouden we elkaar zien bij The Tabernacle in Notting Hill, voor het concert van JP Cooper. 

Na het concert stapten we in de bus naar huis, we waren doodmoe. Ik nam in Stradford afscheid van mijn ouders, terwijl zij doorgingen naar Leyton stapte ik op de bus naar huis, waar ik gelijk in bed plofte.

De volgende ochtend stapte ik uitgeslapen en wel om half 10 in de bus om te ontbijten met mijn ouders, we gingen zitten bij een tentje tegenover hun hotel, en hadden een flink Engels ontbijt. Mijn moeder wilde graag Buckingham Palace zien, en dus trotseerden we de regen om een glimp op te vangen van de koningin van Engeland. 

Het regende zo hard dat het touchscreen van mijn telefoon het niet meer deed en zelfs al had ik een regenjas aan, ik was doorweekt! (Eigenlijk zou ik die stomme jas terug moeten brengen naar Marks & Spencer, ‘Shower resistant’, jaja!) Na in looppas langs het huis van de minister te zijn gebeend, besloten we dat het beter was om de rest van de middag binnen door te brengen, en dus nam ik mijn ouders mee naar Westfield. 

In de Forever 21 kocht ik een nieuwe, heerlijk warme trui, die ik verruilde voor mijn doorweekte shirt. Bij de T.G.I. Fridays dronken we bottomless cokes en genoot mijn vader van een portie Buffalo Wings terwijl mijn moeder en ik kozen voor een dessert. Met mijn gezicht onder de chocoladesaus en een schattige Hello Kitty trui was ik weer even hun kleine meisje. 

Met een volle maag en droge schouders waren we klaar om verder te gaan. We namen de bus naar het hotel van mijn ouders, dat onder een pub met eigen bierbrouwerij (Brodie’s Brewery) zat. Onder het genot van een drankje speelden we yatzee, en waren zo fanatiek dat we pas om half 8 ons eten bestelde. Gelijk na het eten al ging ik naar huis, ik was koud en moe. 

De volgende ochtend zouden mijn ouders naar mij toe komen, om ons huisje te zien en daarna in Stratford te ontbijten. Ik gaf ze een rondleiding door ons huis en daarna schoven we voor nog een Engels ontbijt aan in The Best Café, ook Pytsje ging mee. 

Na het ontbijt namen we de overground naar Camden, waar we de Camden Market bezochtte. Het was erg druk en toeristisch, maar ik vond wel de schoenen die ik graag wilde. Pytsje en ik vonden mijn ouders na een uur terug op een terrasje, waar ook wij wat dronken. De volgende stop was Harrods. 

Ook Harrods was een belevenis op zich, mesmerizing was hier het enige goeie woord voor; het was een groot doolhof vol dure spullen. Wederom belsoten mijn ouders en Pytsje en ik om op te splitsen en na een uurtje weer af te spreken. Op de kookafdeling vond ik eindelijk het Brodwick’s baking powder voor mijn tante, wat met een prijs van 65 pence waarschijnlijk een van de goedkoopste dingen was in heel Harrods. Na een uur vonden we mijn ouders terug op een bankje voor de deur, waar ze samen keken naar alle chique auto’s en mensen die uit de taxi stapte. 

Mijn moeder’s volgende doel was een foto recreëren van mijn oma, ongeveer 50 jaar geleden op Piccadilly Circus, helaas wel met op de achtergrond het wespennest van BVB Dortmund, die zich voor de Champions League finale allemaal precies op die rotonde hadden verzameld.

We hadden lege magen en eten vinde lukte niet echt. Uit eindelijk zijn we geëindigd in een pub, waar ze Fish & Chips en burgers op de kaart hadden staan. Daarna ging Pytsje naar huis en mijn vader ging in de pub de Champions League finale kijken. Samen met mijn moeder ging ik naar Westfield, waar we na een snelle KFC-maaltijd een kaartje kochten voor The Great Gatsby. Met allebei een Ben en Jerry’s genoten we van onze meidenavond en de film, die overigens echt een aanrader is!

Zondag was het een rustig dagje. Aangezien het hete water in ons eigen huis stuk was, ging ik wat vroeger naar mijn ouders om daar in het hotel een warme douche te nemen. Daarna ontbeten we weer bij hetzelfde tentje en gingen we nogmaals naar de Camden Market om nog wat meer rond te kijken. Het bleek een enorme markt te zijn met voornamelijk 13 uit een dozijn spullen, maar tussen al het mainstream waren een aantal leuke winkels met antiek en vintage. We deden het rustig aan, dronken wat op een terrasje en haalde eten bij een van de vele food kraampjes. 

Al vroeg gingen we terug naar Leyton, waar we nog meer rustig aan deden. We deden een spelletje dobbelen en vonden een pub met een goede kaart, waar we heerlijk gegeten hebben, om vervolgens in de pub onder mijn ouders’ hotel nog een potje te dobbelen. Rond elven ging ik weer naar huis. 

De laatste dag was aangebroken en om twaalf uur ontmoette Pytsje en ik mijn ouders voor het laatst. We aten nogmaals bij the best café, en liepen langzaam naar het station, alwaar we mijn ouders om half 2 alweer uitzwaaiden. 

Ik eindigde deze Bank Holiday Monday met een rondje door de supermarkt en een welverdiend rustig avondje, want de volgende dag zouden we gewoon weer vroeg beginnen met de tweede shoot voor het AEG Cookbook…

Visits, Fun, Music and a dash of Glam Rock

We waren in mijn vorige blog gebleven bij het moment dat Annie bekendmaakte dat ze kaarten had gewonnen voor ‘The Flaming Lips’.

De desbetreffende band vierde zijn 30-jarig jubileum met een live sessie op de radio bij BBC6 Music. In deze sessie van een uur, vatte zij de hoogtepunten uit hun carrière samen. 200 mensen maakten kans om deze sessie bij te wonen, en ook wij waren gelukkige winnaars. (mocht je flaming ears hebben gekregen van deze kort maar krachtige intro, via deze link kan je de sessie en foto’s luisteren en zien!)

Voordat het zover was hadden Annie en ik eerst iets anders belangrijks te regelen; Annie had namelijk haar studio verhuurd aan een kok die een aantal recepten wilde testen voor het openen van een nieuw restaurant, daarom moest de studio kant en klaar gemaakt worden. Woensdag werkte ik de avond om dingen te labelen, en terwijl de studio bezet was werkten Annie en ik in het appartement van een vriend van haar aan een handleiding voor huurders in de toekomst.

Het was heerlijk om in het huis van die vriend te werken, want het was knus, er stond een bank(ik had al een maand niet op een fatsoenlijke bank gezeten) en hij had een kat! Ik knuffelde de kat dood en werkte de hele dag in kleermakerszit in het hoekje van de bank achter mijn laptop, net of was ik in mijn eigen kamertje in Den Bosch. We verwenden onszelf met een proeverij van gebakjes van Violet Cakes en genoten van het uitzicht over de stad.

De volgende dag zouden mijn ouders aankomen voor een lang weekend London. Annie had via via geregeld dat we na The Flaming Lips ook nog naar een concert van een gloednieuwe artiest konden; namelijk JP Cooper. Mijn ouders mochten ook mee.

Die donderdag nog had ik met mijn ouders afgesproken om elkaar voor de lunch te ontmoeten bij Broadway Market, omdat dat in de buurt was van waar ik aan het werk was. Ze landde om 10 uur en om half 12 al kreeg ik een smsje dat ze op de Broadway Market waren, wat raar was, want we zouden eerst een tijd afspreken, en ik had ze niet verteld hoe ze er moesten komen. Toch aarzelde ik geen moment en ging er heen. Toen ik er bijna was werd het me duidelijk dat ze niet op de goede Broadway Market waren, maar op Stratford Broadway; ik had me voor niets gehaast. Snel legde ik ze uit hoe ze op de juiste plek moesten komen en vervolgens haalde ik lunch voor Annie en haasste ik mij weer terug. Het was erg fijn mijn ouders weer te zien en we hadden een belachelijk goede lunch bij Cat & Mutton; echt een aanrader(zeker voor iedereen die nu nog in Londen zit). Daarna zochten mijn ouders het hotel op en ging ik weer terug aan het werk.

Werken duurde niet lang meer, want al snel was het tijd voor Annie en mij om ons klaar te maken. Aangezien The Flaming Lips houden van glam en drama had BBC iedereen gevraagd om verkleed te komen, en dat lieten wij ons geen twee keer zeggen.

Helemaal uitgedost sloten Annie en ik aan in een rij vol saaie mensen die zich overduidelijk niets hadden aangetrokken van de e-mail van de BBC. Dit zorgde er wel voor dat wij op de site van de BBC kwamen te staan met onze foto! (http://www.bbc.co.uk/programmes/galleries/p019gdsv)

The Flaming Lips waren erg cool, maar ik moest wel wennen aan hun manier van muziek maken. De effecten waren in ieder geval geniaal en ik moet zeggen dat ze zelfs in zo’n klein zaaltje een belachelijk goeie show weggaven…

ImageImage

Terwijl we van de 1e naar de 2e gig van de avond reden, trok ik mijn alufolie wenkbrauwen eraf en worstelde met de klonten wimperlijm die in mijn eigen wenkbrauwen bleven zitten. Ook Annie was druk bezig de glitterstenen van haar hoofd te pulken en we huilden van het lachen bij de gedachte aan de voorbijgangers die ons zo zagen. We maakten een tussenstop bij KFC, waar  mijn lipstick sneuvelde aan hotwings en frietjes en zonder aluminum hoed en brows zag ik er weer wat normaler uit. Annie besloot haar make-up te laten zitten en de verkoper van KFC kwam ons knuffelen en bedanken dat we waren gekomen, waarschijnlijk waren we het lichtpuntje van zijn dag.

Precies op tijd vonden Annie en ik vervolgens een parkeerplaatsje in de buurt van The Tabernacle in Notting Hill. Hier zouden mijn ouders ook naar toe komen.

Toen ze er waren dronken we wat en praatten Annie en mijn ouders met elkaar, over  mij vooral, wat me nog best in verlegenheid bracht. Het concert was prachtig, eigenlijk beter dan het concert van the flaming lips, en ik voelde me helemaal happy; ik had mijn ouders, een fantastisch leven in London en geen zorgen whatsoever…

Doodop gingen mijn ouders en ik na het concert in de underground naar huis, zo snel mogelijk naar bed voor een druk maar gezellig weekend…

Visits, Food, Fun and the magic Grass of Wimbledon

Het is alweer een schandalig lange tijd geleden dat ik voor het laatst geblogd heb, en daarom bij dezen een inhaalslag. Misschien maar beter voor jullie, lieve lezers, want dan zijn jullie er lekker snel weer doorheen.

Mijn laatste post ging over onze trip naar Bristol, so I’ll go on where we left off…

De dinsdag na ons weekendje Bristol was een korte werkdag; zowel Annie als ik waren moe en daarom deden we het rustig aan. We troffen voorbereidingen voor een grote klus die de komende zes dagen in beslag zou nemen, voor het bijbehorende kookboek bij de nieuwe stoomoven van AEG.

De fotoshoot betrof shots van 25 gerechten plus sfeerbeelden. Tijdens de zes dagen van de fotoshoot was ik vooral gerechten aan het voorbereiden, benodigdheden aan het halen en de boel netjes aan het houden, maar ik genoot van de aanwezigheid van Rob, zijn assistent Paul en Annie. We maakten veel lol en ik leerde ook veel wat betreft bereidingstechnieken.

Aangezien de shoot best intensief was, was ik ook erg blij dat er een weekend tussen in zat.  Op zaterdag wilde Pytsje en ik naar de south bank book market, maar daar aangekomen bleek het grootste deel van de book market dicht vanwege het weer. We vonden een bus die naar IKEA ging, en omdat we verder toch niet wisten wat we buiten in de regen moesten doen, besloten we die te nemen. Het duurde een dik uur voor we eindelijk bij de IKEA waren, en we beloonden onszelf met een goedkope lunch en een rondje door de showrooms.

Op zondag spraken we af met Nathalie en Charlotte, om nog een poging te doen voor de South Bank Book Market, deze keer hadden we meer geluk en zelfs ik scoorde nog drie boeken…

Image

Na alle boeken te hebben doorgespit, gingen we uit elkaar en Pytsje en ik besloten sushi te gaan eten vanaf de lopende band; een hele belevenis. Aan het einde van onze schranspartij hadden we 16 lege bordjes, veel meer dan op welk ander tafeltje dan ook; dat komt ervan als je twee geoefende sushi-eters hun gang laat gaan.

De rest van de zondag rustte we uit en daarna begon de doordeweekse gekte weer. Tijdens het vervolg van de AEG shoot en het begin van een vier daagse shot voor Marks & Spencer was het aftellen naar het weekend, dan zouden Peter en Michel eindelijk komen!

Op vrijdag was de concentratie ver te zoeken, want ik telde de uren af en Peter en Michel kwamen steeds dichterbij. Om half 4 was de shoot af en vertrokken Annie en ik met de auto terug naar de oostkant van London. Door de vrijdagmiddagfilegekte leek er maar geen eidne aan de rit te komen en ook de busrit erna duurde tenenkrommend lang.

Halverwege de busrit ontving ik een SMS’je van Peter; ‘We zijn er! Kom je naar buiten?’, maar ik was er nog niet… Het duurde nog een kwartier voor de bus eindelijk bij mijn halte was en ik rende de weg naar huis. (NB: met 3 kalkoenen in plastic zakken aan m’n arm, die waren over van de Marks & Spencer Christmas shoot)

Het was heerlijk om Peter weer te zien en het was ook gelijk alsof we elkaar helemaal niet een maand hadden moeten missen. We gingen met de bus naar onze kamer, iets verderop, om onze spullen te dumpen, en gingen vervolgens eten in Cabana, een brazilliaans BBQ/Street Food restaurant.

De volgende dag sliepen we uit en gingen we naar een café voor een Engels ontbijtje. We legden een goede bodem voor de tour door Wimbledon die we die middag zouden krijgen. Ik moest Peter helpen zijn bord leeg te eten en daarna gingen we onderweg naar de andere kant van de stad; richting het magische gras.

941637_470404063039973_2133532415_n

De tour door Wimbledon was lang, maar erg leuk en we kwamen veel te weten over tennis, de club en vooral over het gras, en hoe het werd onderhouden; twee van de tennisvelden, no. 1 Court en Center Court, werden zelfs in de gaten gehouden door een bewaker! Na de tour keken we rond in Wimbledon zelf en aten we Italiaans, ook stopten we op de terugweg bij Victoria Station om daar sushi te halen bij Wasabi, voor thuis. We hingen de hele avond in bed, keken uitzending gemist en het songfestival, en het was net of we gewoon een normale avond hadden, zoals in Nederland.

De volgende ochtend sliepen we weer uit en ontbeten we thuis. We hadden geen zin om iets te gaan doen, maar vonden dat we het niet konden maken om de hele dag in bed te blijven. Rond het middaguur trokken Peter en ik dan ook de deur achter ons dicht en vertrokken we naar Holland Park, omdat ik graag de Japanse Tuin wilde zien. We genoten van een ijsje en wandelde door Holland park, de Japanse tuin was de moeite waard en daarom ook redelijk druk.

296197_470406589706387_361082384_n

We namen de lange route terug en reisden met de bus naar Oxford Street om daar meer sushi te halen. We namen de bus richting huis maar stapten al eerder uit bij het Millenium park om daar sushi te lunchen (dat het inmiddels al 4 uur was maakte niet uit).

Om 7 uur schoven we aan bij Wahaca in Westfield, met Pytsje en Michel, die op hun beurt ook een heerlijk weekend hadden gehad. Daar  proefden we van alle gerechtjes een beetje en lachten we om Prettyboy, onze ober. We sloten de avond af met een drankje bij The Cow, en gingen zo gauw als we thuis kwamen slapen, omdat we helemaal kapot waren.

De volgende ochtend ging de wekker vroeg en Peter en Michel vertrokken om kwart voor 10 ‘s-ochtends alweer naar Nederland. Pytsje en ik bleven achter met een leeg gevoel, en ik besloot zo snel  mogenlijk naar mijn stage te gaan om m’n gedachten opzij te kunnen zetten. Achteraf zei Annie dat ze mij die maandagmorgen voor het eerst sip had gezien, ‘máár, wel maar voor vijf minuten ofzo!’. Ook maakte ze bekend dat ze kaarten had gewonnen voor de sessie van ‘The Flaming Lips’ in de BBC studio’s, dus dat wij dat donderdag zouden gaan doen.

Het beloofde een spannende en drukke week te worden, met mijn ouders die op bezoek kwamen, een concert en nog meer foodstyling, meer dan genoeg voor nog een blog; coming soon!

Get free!

Image

Vorige week vrijdag zwaarde ik om 1 uur ‘s middags Annie gedag om na een lange stageweek de underground te pakken richting het Victoria Coach Station, ik voegde me bij Pytsje op station Aldgate East en samen namen we de District line richting Victoria. Met een tussenstop bij onze favo sushi en bentoshop Wasabi (het was namelijk toevallig tijd voor lunch) liepen we richting het Coach station, waar de bus naar Bristol zou vertrekken. We hadden de bus van 3 uur geboekt en waren  zo mooi op tijd dat we de beste plaatsen in de bus hadden; helemaal vooraan. De reis zou een krappe 3 uur duren en we konden niet wachten, want het hoofddoel van onze reis was het concert van Major Lazer dat die avond in de O2 Academy van Bristol zou zijn.

We hadden flink wat file onderweg, wat zorgde voor zo’n drie kwartier vertraging, en toen we eenmaal in Bristol waren beland, bleken we echt geen idee te hebben waar we heen moesten. Niks op de foto die ik van de kaart van Bristol had gemaakt, kwam overeen met de plek waar we waren, ik besloot het hostel te bellen (dat kon dankzij Peter, die mij het nummer eventjes smste, dankje Peter!) om om hulp te vragen. Ik vertelde waar we waren en de man aan de andere kant van de lijn zei dat we niet heel ver waren, zo’n kwartiertje lopen maar, en dat we moesten vragen naar de Clifton Triangle, die iedereen in Bristol wel kende…

Een keurige man in pak wees ons de weg, die best makkelijk bleek te zijn, en wij vervolgde die in looppas, omdat we al laat waren. Halverwege bleek ons hostel op een heuvel te liggen, met een enorm steile weg naar boven, als iemand ons dat even gemeld had, hadden we misschien wel een taxi genomen, maargoed; we waren al zo ver gekomen dat dat ‘heuveltje’ er ook nog wel bij kon… Helemaal bezweet kwamen we bij het hostel aan om alleen maar onze sleutel te halen en onze grote tassen te dumpen; we maakten gelijk rechtsomkeert om maar niets van de show te hoeven missen.

We waren precies op tijd voor het voorprogramma; Miss Dynamite, en we stonden op de perfecte plaats; precies boven de geluids- en lichtmannen, met niemand voor ons en midden voor het podium.

Toen Miss Dynamite, die overigens erg goed was, plaats maakte voor Major Lazer, barstte het echte feest los. Het was gewoon echt een supergaaf, dirty, urban dansfeest; de hele zaal ging los, evenals Major Lazer zelf. Diplo, het brein achter Major Lazer, werd bijgestaan door zijn Assistent, een MC en twee danseressen, en maakte er echt een performance van; het was een groot te gek feest! Meisjes mochten op het podium komen om hun dansmoves te showen en iedereen ging lossss!

CIMG2099
Na het concert en een goed gevulde burrito (we hadden het avondeten namelijk overgeslagen), klommen Pytsje en ik de berg naar onze kamer weer op en gingen we gelijk naar bed. Er kwam verder niemand meer bij op onze slaapzaal, dus we hebben goed geslapen.

De volgende ochtend trokken we om kwart over 9 de deur van het hostel achter ons dicht; we ontbeten bij de costa en winkelde onze weg terug van onze slaapplaats naar het busstation. Onderweg vergaapten wij ons aan de mooie gebouwen en bezochten we zelfs een schattig kerkje. We vermaakten ons prima in Bristol, ook al zijn we zelfs weggewaaid.

Toen we nog 3,5 uur hadden voordat we bij de bus terug naar London moesten zijn, besloten we te gaan eten. We hadden de hele dag gelopen en beslotan dan ook om extra lang te blijven zitten, we moesten toch nog tot half 9 wachten. Het restaurant waar Pytsje en ik besloten de wachttijd te overbruggen was Beefeaters, een echte ouderwetse (jaren 70) keten waar de kaart uit vlezige dingen bestond. Het bleek een geliefde plek te zijn voor mannenfeestjes, maar er zat ook een stel achter ons dat hun eerste date had.

We bestelden voor en hoofdgerecht en aten en kletsten rustig, daarnaast maakten we dankbaar gebruik van de WiFi terwijl we genoten van het uitzicht op een groepje mannen dat overduidelijk een vrijgezellenavondje had gepland…

CIMG2146
Het eten was erg lekker maar we zaten er zo vol van dat het toetje er echt niet meer bij paste, zelfs na een half uur wachten niet; we hebben uiteindelijk de strijd op moeten geven. Voller dan vol strompelden we terug naar het Coach Station, en we waren weer de eersten, dus we hadden uiteraard weer de beste plaatsen; vooraan. De terugreis ging (letterlijk) veel sneller dan de heenreis, en werd vermakelijk omdat onze (gedeeltelijk dove) buschauffeur z’n mp3 had aangesloten op z’n gehoorapparaat, waarna hij de hele weg met zijn muziek heeft meegeplaybacked(jawel, al trommelend op het stuur!).

We waren rond twaalven weer thuis van ons avontuur en de rest van het weekend deden we rustig aan…

A launch party, two days on the floor and a brunch rave

Iedereen weet dat je al stagiaire flexibel moet zijn, helemaal als je stagebedrijf dat ook is, en zo is het bij mij zeker! Bij Annie is geen dag hetzelfde, en ook al is het moeilijk om dat bij te houden, het geeft wel voldoening als ik weer een dag succesvol heb afgerond.

Hoe veelzijdig mijn werk als Annie’s assistent is, werd deze week wel heel erg duidelijk. Na mijn uitstapje naar Margate, wat al een avontuur op zich was, kreeg ik dinsdag te horen dat ik dit weekend ook zou moeten werken, aangezien er zondag een shoot bij Annie in de studio zou plaatsvinden voor de Japanse Elle magazine. Annie stelde voor dat ik in ruil voor de zondag woensdag vrij zou nemen, en dat ik diezelfde avond nog met haar mee zou gaan naar een launch party van het boek The Lost Boy, The Doodlebug and the Mysterious number 80  geschreven door haar goede vriend Stevie Henden. Ik had geen idee waar het boek over ging, en dat maakte ook niet echt uit, want dat wist Annie ook niet, maar de champagne was er goed en in overvloed. Naarmate de avond vorderde, werd mijn Engels beter en ikzelf steeds grappiger, nouja, zo voelde het voor mij tenminste… Ik ontmoette een aantal van Annie’s vrienden, waarvan er een aantal grappig genoeg ook Nederlands konden, en had een geweldige avond, zelfs in de DLR heb ik stom in mezelf zitten lachen om alle gesprekken die avond.

De dag erna heb ik schaamteloos uitgeslapen en een dagje voor mezelf gehad. Ik ben op de bus gestapt naar Barking om te winkelen in de talrijke kringloopwinkels daar, om vervolgens ‘s-middags schaamteloos niets te doen. 

Donderdag kwam Annie met een klusje wat ik geweldig vond; ze had een aantal dozen met oud serviesgoed en spulletjes die ze wilde verkopen op e-bay. Aan mij de taak om deze uit te zoeken en te nummeren. Na mijn eigen kantoortje te hebben ingericht (zie foto), ging ik aan de slag. Ieder glaasje en dingetje was zorgvuldig ingepakt en het uitpakken voelde dan ook als op pakjesavond.

Image

Met pen, papier, stofdoek en camera ging ik aan de slag om alles te documenteren. Hier ben ik twee hele dagen mee bezig geweest. Gelukkig heb ik er zelf ook nog een aantal leuke dingetjes aan overgehouden!

Vrijdagavond ging ik gelijk vanuit stage door naar Clapham Junction, waar Pytsje en de Blueberry Hillcakes crew op me wachtte. We zouden pizza gaan eten en vervolgens Karaoke doen. Na een geweldige en enorme pizza te hebben gehad bij de Pizza Express, liepen we naar de de plek waar we een Karaoke-booth hadden gehuurd, we werden dus niet aangestaard door een hele bar, maar hadden een booth voor onzelf! Twee uur lang gingen we los onder het genot van een aantal mohito’s, en terwijl Pytsje hierna nog mee ging stappen, ging ik naar huis, want er moest zaterdag nog gewerkt worden…

Zaterdagochtend was ik vrij, en ik nam het ervan door eens extra lang uit te slapen. Toen ik om half 12 klaar was voor het ontbijt, kwam Pytsje ook weer binnen, ze had bij een van haar collega’s gelogeerd, omdat de underground maar tot 1 uur ‘s nachts rijdt. We ontbeten samen en ik ontving een whats-appje van Annie dat ik voor 2 uur ‘s-middags naar Panzers moest om wat op te pikken. Aangezien het half 1 was, en ik dacht dat ik om 2 uur weer bij Annie moest zijn, bedacht ik me geen moment en vertrok gelijk. Pas toen ik bij Panzers was, kwam ik erachter dat ik dáár pas om 2 uur had moeten zijn. Ik hoefde me dus niet meer te haasten.

Na nog wat werk te hebbe gedaan in de studio, besloot Annie dat ik mee moest shoppen voor de shoots van zondag en maandag. Ze nam me mee naar de grootste Waitrose van London, in Canary Wharf. We laadde ons karretje belachelijk vol; ‘we should have gone for the bigger one!’ en manouvreerde ons door de drukte. Het resultaat was 5 boodschappentassen vol…

Image

Ik sloot de zaterdag af met het schrobben van aardappels voor de shoot van zondag, en de bus van kwart over 7 naar huis.

Zondag was het tijd voor de dag waar Annie al de hele week naar uitkeek; de shoot voor de Japanse Elle magazine, met als onderwerp; een brunch met vrienden. Om het zo echt mogelijk te maken had Annie haar beste vrienden uitgenodigd, en nadat al het serieuze werk erop zat, barstte er een feest los in studio E2, een feest waar ik ook deel van uitmaakte…Image

Om 5 uur zette ik het feestje voort onderweg naar de bushalte, ik heb de hele weg naar huis gedanst. Pytsje en ik sloten de week af door uit eten te gaan bij The Real Greek, en morgen gaat de wekker weer om 6 uur, voor een foodshoot voor de covers van een aantal boeken over superfoods…

Dreamland

Tot de jaren 70 was Margate dé luxueuze badplaats van Engeland, al in de 17e eeuw trokken mensen met paard en wagen naar deze plaats om hun vakantie te vieren. Helaas is er vandaag de dag weinig over van het ooit zo glorieuze Margate, daarom zou ik graag naast de foto’s die ik genomen heb, dit plaatje met jullie delen, van Margate before urban decay

The PierThe Pier

DreamlandDreamland

On top of the Winter GardenUpon the Winter Garden