Get free!

Image

Vorige week vrijdag zwaarde ik om 1 uur ‘s middags Annie gedag om na een lange stageweek de underground te pakken richting het Victoria Coach Station, ik voegde me bij Pytsje op station Aldgate East en samen namen we de District line richting Victoria. Met een tussenstop bij onze favo sushi en bentoshop Wasabi (het was namelijk toevallig tijd voor lunch) liepen we richting het Coach station, waar de bus naar Bristol zou vertrekken. We hadden de bus van 3 uur geboekt en waren Β zo mooi op tijd dat we de beste plaatsen in de bus hadden; helemaal vooraan. De reis zou een krappe 3 uur duren en we konden niet wachten, want het hoofddoel van onze reis was het concert van Major Lazer dat die avond in de O2 Academy van Bristol zou zijn.

We hadden flink wat file onderweg, wat zorgde voor zo’n drie kwartier vertraging, en toen we eenmaal in Bristol waren beland, bleken we echt geen idee te hebben waar we heen moesten. Niks op de foto die ik van de kaart van Bristol had gemaakt, kwam overeen met de plek waar we waren, ik besloot het hostel te bellen (dat kon dankzij Peter, die mij het nummer eventjes smste, dankje Peter!) om om hulp te vragen. Ik vertelde waar we waren en de man aan de andere kant van de lijn zei dat we niet heel ver waren, zo’n kwartiertje lopen maar, en dat we moesten vragen naar de Clifton Triangle, die iedereen in Bristol wel kende…

Een keurige man in pak wees ons de weg, die best makkelijk bleek te zijn, en wij vervolgde die in looppas, omdat we al laat waren. Halverwege bleek ons hostel op een heuvel te liggen, met een enorm steile weg naar boven, als iemand ons dat even gemeld had, hadden we misschien wel een taxi genomen, maargoed; we waren al zo ver gekomen dat dat ‘heuveltje’ er ook nog wel bij kon… Helemaal bezweet kwamen we bij het hostel aan om alleen maar onze sleutel te halen en onze grote tassen te dumpen; we maakten gelijk rechtsomkeert om maar niets van de show te hoeven missen.

We waren precies op tijd voor het voorprogramma; Miss Dynamite, en we stonden op de perfecte plaats; precies boven de geluids- en lichtmannen, met niemand voor ons en midden voor het podium.

Toen Miss Dynamite, die overigens erg goed was, plaats maakte voor Major Lazer, barstte het echte feest los. Het was gewoon echt een supergaaf, dirty, urban dansfeest; de hele zaal ging los, evenals Major Lazer zelf. Diplo, het brein achter Major Lazer, werd bijgestaan door zijn Assistent, een MC en twee danseressen, en maakte er echt een performance van; het was een groot te gek feest! Meisjes mochten op het podium komen om hun dansmoves te showen en iedereen ging lossss!

CIMG2099
Na het concert en een goed gevulde burrito (we hadden het avondeten namelijk overgeslagen), klommen Pytsje en ik de berg naar onze kamer weer op en gingen we gelijk naar bed. Er kwam verder niemand meer bij op onze slaapzaal, dus we hebben goed geslapen.

De volgende ochtend trokken we om kwart over 9 de deur van het hostel achter ons dicht; we ontbeten bij de costa en winkelde onze weg terug van onze slaapplaats naar het busstation. Onderweg vergaapten wij ons aan de mooie gebouwen en bezochten we zelfs een schattig kerkje. We vermaakten ons prima in Bristol, ook al zijn we zelfs weggewaaid.

Toen we nog 3,5 uur hadden voordat we bij de bus terug naar London moesten zijn, besloten we te gaan eten. We hadden de hele dag gelopen en beslotan dan ook om extra lang te blijven zitten, we moesten toch nog tot half 9 wachten. Het restaurant waar Pytsje en ik besloten de wachttijd te overbruggen was Beefeaters, een echte ouderwetse (jaren 70) keten waar de kaart uit vlezige dingen bestond. Het bleek een geliefde plek te zijn voor mannenfeestjes, maar er zat ook een stel achter ons dat hun eerste date had.

We bestelden voor en hoofdgerecht en aten en kletsten rustig, daarnaast maakten we dankbaar gebruik van de WiFi terwijl we genoten van het uitzicht op een groepje mannen dat overduidelijk een vrijgezellenavondje had gepland…

CIMG2146
Het eten was erg lekker maar we zaten er zo vol van dat het toetje er echt niet meer bij paste, zelfs na een half uur wachten niet; we hebben uiteindelijk de strijd op moeten geven. Voller dan vol strompelden we terug naar het Coach Station, en we waren weer de eersten, dus we hadden uiteraard weer de beste plaatsen; vooraan. De terugreis ging (letterlijk) veel sneller dan de heenreis, en werd vermakelijk omdat onze (gedeeltelijk dove) buschauffeur z’n mp3 had aangesloten op z’n gehoorapparaat, waarna hij de hele weg met zijn muziek heeft meegeplaybacked(jawel, al trommelend op het stuur!).

We waren rond twaalven weer thuis van ons avontuur en de rest van het weekend deden we rustig aan…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s