Junk from a trunk!

Weten jullie nog dat ik gisteren in m’n blog zei dat we misschien naar de Wimbledon car boot sale zouden gaan? Pytsje en ik besloten geen wekker te zetten, maar om half 9 was ik klaar wakker en om 5 voor 10 trokken we de voordeur achter ons dicht op weg naar ‘The promised parking lot’…

Aangezien het aan de andere kant van de stad was, zaten we een best tijdje in de tube, die ondanks de marathon die gaande was niet zo druk was. Ik had de route uitgestippeld en na een kort busritje van Tooting Broadway naar Wimbledon Greyhound Stadium besloten we gewoon tegen de stroom van mensen met antiekjes en volle tassen in te lopen.

Op internet stond dat er 50p entree betaald moest worden, maar we konden gewoon naar binnen lopen, er was niet eens een hek of een kassa. Massa’s mensen zochten tussen de rijen auto’s met geopende kofferbakken en klaptafels vol zooi naar pareltjes en het zonnetje scheen lekker. Ik had mijn oog laten vallen op een horloge, maar besloot nog even verder te kijken en samen met Pytsje gingen ik alle rijen stelselmatig langs.

ImageImage

Pytsje kocht een mooie ring, en een koffer, maar ik had nog steeds niet echt iets gevonden dat ik echt wilde hebben. Nadat we het hele veldje af waren geweest terwijl we ombeurten zinnen uitroepten zoals ‘Moet je dat zien!’ en ‘Mag ik die!?!?’ besloten we om terug te gaan naar het kraampje met de horloges, want ook Pytsje had daar een mooi horloge gezien. We vroegen hoeveel die van haar was, 11 pond 50, en die van mij, 4 pond. De dame van het kraampje wist het allemaal maar al te goed. Na even nagedacht te hebben vroeg ik haar vriend/broer/medeverkoper hoeveel de twee horloges dan sΓ‘men moesten kosten… Hij zei acht pond. We bedachten ons geen moment en betaalden snel, waarna we er met de buit, 2 lopende horloges, vandoor gingen!

We bewandelde de sunday market en roken hamburgers, maar sloegen de eettent op de markt over, omdat we ook een toilet nodig hadden. Bij de ingang van de parkeerplaats zagen we een Diner, en alleen al het prachtige roze van de gevel bemoedigde ons om het daar te proberen.

Image

Eenmaal binnen werd het allemaal nog mooier. We werden vriendelijk ontvangen en kregen gelijk wat te drinken aangeboden, Simon’s (zo heette het) was heel servicegericht. Hoewel het er van binnen fantastisch uitzag, zochten we toch de zon op. Ik kon het alleen niet laten om ook even snel een foto te maken van de diner van binnen…

Image

We bestelden cheeseburgers en genoten van de warmte. Toen het eten eindelijk kwam, waren we nog meer verrast; het waren enorme borden en het zag er heerlijk uit!

Image

Na ons voller dan vol te hebben gegeten, gingen we via een omweg weer naar huis. Ik maakte onderweg nog een foto van iemand die iets heel anders vanuit z’n kofferbak verkocht(ghehe),en we namen de overground, die om het centrum heen gaat.

Image

Oh, voor ik het vergeet! Hier is nog een foto van m’n nieuwe horloge:

Image

Long story short, het was een superleuke dag!

LDN

Sun is in the sky, oh why, oh why would I wanna be anywhere else?”

Ik heb een goede week gehad. Hot Meals Now hield me bezig, met maandag een shoot for Waitrose Kitchen, het magazine van waitrose, en vier dagen hard werken aan de verkenfase.

Gelukkig zit er tussen elke week een weekend, wat vandaag dus weer van start ging, twee fijne dagen van vakantiegevoel die gevuld zijn met leuke dingen, want je kan natuurlijk niet thuis gaan zitten als je in London bent(nouja, wij wel hoor…)

Vandaag besloten Pytsje en ik naar Oxford Circus te gaan om te zoeken naar schoenen, en ook gewoon om het te zien. We ploften neer op de voorste stoelen bovenin bus 25 en genoten van een tour van ongeveer een uur van oost naar midden. Het was superdruk in Oxford street en iedere grote winkelketen werd iedere 10 winkels herhaald. We besloten expres te verdwalen in de zijstraatjes, die vaker leuker zijn dan de hoofdstraat.

We vonden onszelf in een straat vol trophy wives en dure winkels, en voelden ons lichtelijk out of place, en algauw waren we weer in het bekende, namelijk bij Regent Street, welke we gelijk overstaken om ons in meer zijstraatjes te storten.

Toen het tijd was om te eten, vonden we een restaurantje genaamd ‘Burger & Co.’, waar we een mooi tafeltje achterin kregen. Pytsje ging voor een salade met kip en avocado, en ik voor een hotdog met guacemole en bacon, daarnaast bestelden we bacon & cheese fries en posh fries(ook met guacemole), en kwamen er al snel achter dat we weer een prachtig restaurantje hadden ontdekt.

Image

Na veel te veel gegeten te hebben, vervolgden wij onze weg en winkelden nog wat. Ik zette nog een leuk ijsverkoopbusje op de foto, we kochten sushi bij het geniale ‘Wasabi’ en gingen terug naar de bushalte…

Image

We namen bus 25 terug naar Stratford en zochten vervolgens het parkje bij ons huis op, waar we de shushi aten en van de zon genoten.

Image

Nu zijn we thuis aan het chillen, en hebben we nog lang geen zin in avondeten! Morgen doen we het rustig aan, want de Virgin Marathon is er, dus de stad in is toch geen doen. Misschien wagen we ons naar de Wimbledon carboot sale, maar dat zien we dan wel weer! πŸ˜‰

Mexican Street Food

Β 

Β 

Β 

Β 

Found this amazing restaurant called Wahaca in the Westfield Mall. It serves Mexican Street Food and Delicious drinks. The whole concept was lovely! Here are some pics of the food and the restaurant… I’m already craving for it again!ImageImageImageImageImage

Heshima

Stel je voor, je krijgt om half 3 ‘s middags een whatsappje. Of je naar een concert wil, van iemand die je helemaal niet kent, en het begint om 6 uur al. Γ‰n in the O2! Iedereen die ‘nee’ zegt is dan natuurlijk gek… Dus ik zei ja.Β 

Yvette had kaartjes gewonnen voor Heshima(de achtergrondzanger van Amy Winehouse), maar was zelf nog in Nederland. Omdat ze wist dat ik in London zat, vroeg ze mij of ik deze wilde hebben. Ik dacht geen seconde na en belde Pytsje, die op haar werk was. Nadat ik in alle opwinding het nummer van haar werk gebeld had om haar te pakken te krijgen, legde ik de situatie uit, en natuurlijk zei Pytsje ook gelijk ja. Dus, Yvette gaf onze namen door voor op de gastenlijst, en wij maakten dat we wegkwamen van stage (we mochten gelukkig allebei eerder weg).Β 

Nadat we wat eten naar binnen hadden geschoven en ons als een speer hadden omgekleed, vertrokken Pytsje en ik naar the O2. We hadden geen idee waar we naartoe gingen en bedachten ons wat we tijdens de meet en greet, vΓ³Γ³r het concert, tegen hem moesten zeggen.Β 

Eenmaal aangekomen bij de O2 was het angstvallig rustig. Ik sprak een van de werknemers aan om te vragen waar wij onze tickets konden ophalen, ze keek ons raar aan en zei dat er helemaal niets was vanavond. Wat!? Ja, ik hoorde het goed, er was niks. We moesten het maar bij the boxoffice vragen. Ook daar bleek dat er helemaal geen concert was in the O2. Ik liet haar het adres op m’n telefoon zien, en ze vertelde ons dat dat adres in Islington was, aan de andere kant van de stad. Inmiddels was het tien voor zes en Pytsje en ik haastte ons weer terug naar het metrostation. Daar vroegen we aan een van de medewerkers hoe we het makkelijkst in Islington kwamen. Hij was heel vriendelijk en zocht het adres voor ons op. We konden met de metro naar Angel, en vanaf daar was het 5 minuutjes lopen.Β 

Pytsje en ik vervolgden onze race tegen de klok in de metro en arriveerde om 10 voor half 7 bij de O2 Academy, alwaar het concert blijkbaar wel zou plaatsvinden.

Ook daar stonden we eerst in de verkeerde rij, en toen we eindelijk de goede zaal hadden gevonden (The O2 Academy2), en ervan overtuigd waren dat we onze meet&greet hadden gemist, bleken we toch nog op tijd te zijn en waren wij de laatste die met Heshima mochten praten. We kregen anderhalve minuut.Β 

Hashima begroette ons letterlijk alsof we familie waren en vond het supertof dat wij via Yvette zijn concert bij konden wonen. Ik vroeg hem om een cd voor haar te signeren en Pytsje en ik kregen er beiden ook een. Na met hem op de foto te zijn geweest, en hij ons knuffelde met de woorden ‘Bless you guys, I want to see you sing along toningt!’ (We hebben ons er dapper doorheen gebluft) verdween Hashima backstage en begon de show.Β 

De show werd aan elkaar gepraat door zijn broer, die ook in de band van Amy Winehouse zat. En de hele show leek een grote family gathering, ontzettend warm en gezellig.Β 

Heshima was supergoed! Echt een verassing. (en een aanrader!)Β 

Toen de show klaar was, konden we haast niet meer staan van de lange dagen die we beiden hadden gemaakt. We strompelden naar huis en gisteravond gaat de boeken in als een van de leukste spontane acties van m’n leven, zelfs al stonden we bij de verkeerde O2!

Everything’s new at Hot Meals Now

Op woensdag begon ik met mijn eeste stagedag bij Hot Meals Now(www.hotmealsnow.com, www.hotmealsnow.wordpress.com). Een gewone dag bij Annie in studio E2. Het was even wennen en we hadden een hoop te bespreken, maar in principe kon ik gelijk aan de slag!Β 

Woensdag en donderdag heb ik hard gewerkt aan het Plan van Aanpak en donderdagmiddag nam Annie me mee naar de tentoonstelling ‘Light of the Middle East‘ in het Victoria en Albert museum. Daarnaast heeft ze me het een en ander van de stad laten zien.

Vrijdag mocht ik mee naar een shoot voor verpakkingen van Marks & Spencer. Nog voordat de lente hier goed en wel is begonnen, waren wij al bezig met het fotograferen van kerstverpakkingen. Het gaf een raar gevoel, maar de lots of glitter maken een hoop goed!

Onderweg naar de shoot heeft Annie me allemaal dingen aangewezen en zo kreeg ik een beter beeld van hoe Londen eruit ziet.

Vandaag heeft Annie mij meegenomen naar twee van de mooiste ‘Prop Houses’ in Londen, dit zijn warenhuizen waar foodstylisten props kunnen huren voor foodshoots. De eerste waar we heen gingen was The Lacquer Chest, ‘a prop wonderland disguised as an antique store’… Zo zou ik het in ieder geval omschrijven! Hierbinnen stonden stapels en stapel borden, glazen, pannen, kleedjes en nog veel meer andere props! Ik heb mijn ogen uitgekeken.Β Image

Β 

Image

Image

Daarna nam Annie me mee naar Backgrounds, een ander prachtig Prop house. Dat was net nieuw en heel strag geordend. Het is dus niet raar dat ik de hele middag heb gekwijld bij al die prachtige serviesjes!

Bij Backgrounds had ik ook nog eens een prachtige ‘view from the top’, waardoor ik alles goed kon zien. What’s not to love about it? Ik denk dat ik later ook maar een uitleenwinkel ga beginnen!Β 

ImageImage

Kortom, de eerste dagen bij Annie waren niet alleen spannend, maar ook nog superleuk! Ze laat me zoveel dingen zien, ik ben iedere dag een ervaring rijker.

Ik zal snel een beetje updaten over wat ik dit weekend allemaal heb beleefd!

Β 

Everything’s new

 

 

 

Terwijl ik gisteren in Benthal Green in een propvolle metro stapte, realiseerde ik mezelf dat het vrijdag was. Vrijdag! Dat betekend dat ik dus alweer een week hier ben, en mΓ‘n wat is dat snel gegaan!

Voor iedereen die thuis is achtergebleven heb ik besloten om een verhaal te schrijven over wat er deze week allemaal is gebeurd. Daarbij moet ik wel zeggen dat de foto’s momenteel wat schaars zijn, aangezien ik de oplader van mijn camera bij m’n ouders heb laten liggen.

Zaterdag besloten Pytsje en ik dat het handig was om te weten hoe we het makkelijkst bij onze stage konden komen. Daarom trokken we na het ontbijt naar het metrostation om aldaar op de tube te stappen richtin Pytsje’s stage, Blueberry Hillcakes in Battersea Park. Aangezien er daar op zaterdag niemand is, zijn we vervolgens terug naar huis gegaan om boodschappen te doen. ‘s Middags vervolgden wij onze reis richting mijn stage, Hot Meals Now in Hackney Wick. Daar had ik om drie uur een afspraak met Annie Nichols, en culinaire en artistieke duizendpoot. Na een kort gesprek en een kopje thee tekende zij voor ons een route die we naar huis moesten volgen, en wees ons op die route allemaal leuke tentjes aan.

We belandde niet al te veel later in een gallerij met bijbehorend cafΓ©; Stour Space. Supervriendelijk personeel, een leuke sfeer en zeker ook goeie koffie! Bij het verlaten van deze tent, viel ons oog op een aanplakbiljet. Ik besloot een foto te maken, voor het adres, en onze volgende missie was dan ook; Dusty Fingers!

CIMG2015

 

Op dinsdagavond was er in een kerkje in Hackney een kleine vintagemarkt. Zeker een bezoekje waard!

Voordat het zover was hadden Pytsje en ik zondag en maandag ook nog vrij. Zondag hebben we letterlijk helemaal niets gedaan, en maandag besloten we met de nationale specialiteit de dag te beginnen; Engels ontbijt! We vonden een ‘Breakfast all day’ restaurantje, genaamd het ‘Best Cafe’ en waagde ons aan eggs and beans.
Behalve dat het nogal veel was, lag het ook nog zwaar op de maag. Maar voor een keertje was het heel leuk.

CIMG2027

 

Op dinsdag was Pytsjes eerste dag, en ik maakte die dag ritjes met de bus, om de omgeving te verkennen. ‘s Avonds was het tijd voor de Dusty Fingers market! Ik had de route uitgetekend, we zouden het zo zeker kunnen vinden!

CIMG2029

 

Eenmaal daar kwamen we in een jawdropping mooie ruimte, vol met rekken kleding en accessoires. Het was wel wat aan de prijzige kant, maar dat maakte niet uit, want het was hoe dan ook geweldig. Pytsje vond dΓ© perfecte trenchcoat, en ik mijn trouwjurk (heb hem alleen niet gekocht).

1364933501654

 

Toen was het ook tijd voor mij om aan mijn eerste stagedag te beginnen! Daarover zal mijn volgende blog gaan.

Sorry voor dit korte en snel getypte verslag, maar er is ook zo veel te doen!

Laters, x!